Levóus' a louçana, levóus' a velida,
vai lavar cabelos na fontana fría,
leda dos amores, dos amores leda.
Levóus' a velida, levóus' a louçana,
vai lavar cabelos na fría fontana,
leda dos amores, dos amores leda.
Vai lavar cabelos na fontana fría,
passou seu amigo que lhi ben quería,
leda dos amores, dos amores leda.
Vai lavar cabelos na fría fontana,
passa seu amigo que muit' a amava,
leda dos amores, dos amores leda.
Passa seu amigo que lhi ben quería,
o cervo do monte a auga volvía,
leda dos amores, dos amores leda.
Passa seu amigo que a muito amava
o cervo do monte volvía a augua,
leda dos amores, dos amores leda.
Brea, Mercedes (dir.) (1996): Lírica Profana Galego-Portuguesa. Santiago: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro - Xunta de Galicia
Doa
(2011)
Paulina Ceremużyńska
(2006)
| ▼ |
Levóus' a louçana, levóus' a velida. Pero Meogo |
| ▼ |
Vou-m' eu, fremosa, pera 'l-rey. Pedr' Eanes Solaz |
Brea, Mercedes (dir.) (1996): Lírica Profana Galego-Portuguesa. (Santiago: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro - Xunta de Galicia).
Uxía Senlle
| ▼ |
Abadessa, oí dizer. Afons' Eanes do Coton |
Abadessa, oí dizer
que érades mui sabedor
de todo ben; e, por amor
de Deus, querede-vos doer
de min, que hogano casei,
que ben vos juro que non sei
máis que un asno de foder.
Ca me fazen en sabedor
de vós que avedes bon sen
de foder e de todo ben;
ensinade-me mais, senhor,
como foda, ca o non sei,
nen padre nen madre non ei
que m' ensin', e fiqu' i pastor.
E se eu ensinado vou
de vós, senhor, deste mester
de foder e foder souber
per vós, que me Deus aparou,
cada que per foder, direi
Pater Noster e enmentarei
a alma de quen m' ensinou.
E per i podedes gaar,
mia senhor, o reino de Deus:
per ensinar os pobres seus
mais ca por outro jajũar,
e per ensinar a molher
coitada, que a vós veer,
senhor, que non souber ambrar.
Brea, Mercedes (dir.) (1996): Lírica Profana Galego-Portuguesa. Santiago: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro - Xunta de Galicia.
Xurxo Romaní
(zanfona), Koichi Tanehashi (guitarra)
| ▼ |
Sedia-m’ eu na ermida de San Simión. Meendinho |
Sedia-m’ eu na ermida de San Simión
e cercaron-mi-as ondas que grandes son.
Eu atendend’ o meu amigu’! E verrá?
Estando na ermida, ant’ o altar,
cercaron-mi-as ondas grandes do mar.
Eu atenden[d’o meu amigu’! E verrá?]
E cercaron-mi-as ondas que grandes son:
non ei [i] barqueiro nen remador.
Eu [atendend’o meu amigu’! E verrá?]
E cercaron-mi-as ondas do alto mar:
non ei [i] barqueiro nen sei remar.
Eu aten[dend’o meu amigu’! E verrá?]
Non ei i barqueiro nen remador:
morrerei [eu], fremosa, no mar maior.
Eu aten[dend’o meu amigu’! E verrá?]
Non ei [i] barqueiro nen sei remar:
morrerei eu, fremosa, no alto mar.
Eu [atendend’o meu amigu’! E verrá?]
Brea, Mercedes (dir.) (1996): Lírica Profana Galego-Portuguesa. (Santiago: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro - Xunta de Galicia)
Versión de Los Watios. En
Pedro Barroso 
| ▼ |
Digades, filha, mia filha velida. Pero Meogo |
-"Digades, filha, mia filha velida,
porque tardastes na fontana fría?".
-"Os amores ei".
-"Digades, filha, mia filha louçana,
porque tardastes na fría fontana?".
-"Os amores ei".
-"Tardei, mia madre, na fontana fría,
cervos do monte a augua volvían.
Os amores ei.
Tardei, mia madre, na fría fontana,
cervos do monte volvían a augua.
Os amores ei".
-"Mentís, mia filha, mentís por amigo,
nunca vi cervo que volvess' o río".
-"Os amores ei".
-"Mentís, mia filha, mentís por amado,
nunca vi cervo que volvess' o alto".
-"Os amores ei".
Brea, Mercedes (dir.) (1996), Lírica Profana Galego-Portuguesa. (Santiago: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro - Xunta de Galicia).
Adaptación, versión, melodía: Socorro Lira.
Con Cida Moreira. 
| ▼ |
Mia irmana fremosa, treydes comigo. Martin Codax |
Mia irmana fremosa, treydes comigo
a la igreja de Vig’, u é o mar salido:
E miraremos las ondas!
Mia irmana fremosa, treydes de grado
a la igreja de Vig’, u é o mar levado:
E miraremos las ondas!
A la igreja de Vig’, u é o mar levado,
e verrá i mia madre e o meu amigo:
E miraremos las ondas!
A la igreja de Vig’, u é o mar salido,
e verrá i mia madre e o meu amado:
E miraremos las ondas!
Brea, Mercedes (dir.) (1996): Lírica Profana Galego-Portuguesa. (Santiago: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro - Xunta de Galicia)
In itinere (Grupo de Cámara da Universidade de Santiago) Director, Carlos Villanueva 
| ▼ |
Mandad’ ey comigo. Martin Codax |
Mandad’ ey comigo
ca ven meu amigo:
E irey, madr’, a Vigo!
Comigu’ ey mandado
ca ven meu amado:
E irey, madr’, a Vigo!
Ca ven meu amigo
e ven san’ e vivo:
E irey, madr’, a Vigo!
Ca ven meu amado
e ven viv’ e sano:
E irey, madr’, a Vigo!
Ca ven san’ e vivo
e d’ el-rey amigo:
E irey, madr’, a Vigo!
Ca ven viv’ e sano
e d’ el-rey privado:
E irey, madr’, a Vigo!
Brea, Mercedes (dir.) (1996): Lírica Profana Galego-Portuguesa. (Santiago: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro - Xunta de Galicia)
In itinere (Grupo de Cámara da Universidade de Santiago) Director, Carlos Villanueva 
| ▼ |
Ay Deus, se sab’ ora meu amigo. Martin Codax |
Ay Deus, se sab’ ora meu amigo
com’ eu senheyra estou em Vigo!
E vou namorada!
Ay Deus, se sab’ ora meu amado
com’ eu en Vigo senheyra manho!
E vou namorada!
Com’ eu senheyra estou em Vigo,
e nulhas gardas non ey comigo!
E vou namorada!
Com’ eu en Vigo senheyra manho,
e nulhas gardas migo non trago!
E vou namorada!
E nulhas gardas non ey comigo,
ergas meus olhos que choran migo!
E vou namorada!
E nulhas gardas migo non trago,
ergas meus olhos que choran ambos!
E vou namorada!
Brea, Mercedes (dir.) (1996): Lírica Profana Galego-Portuguesa. (Santiago: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro - Xunta de Galicia)
In itinere (Grupo de Cámara da Universidade de Santiago) Director, Carlos Villanueva 
| ▼ |
Ay ondas, que eu vin veer. Martin Codax |
Ay ondas, que eu vin veer,
se me saberedes dizer
porque tarda meu amigo
sen min?
Ay ondas, que eu vin mirar,
se me saberedes contar
porque tarda meu amigo
sen min?
Brea, Mercedes (dir.) (1996): Lírica Profana Galego-Portuguesa. (Santiago: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro - Xunta de Galicia)
Carlos Beceiro 
Manuel Pedro Ferreira. Helena Afonso e José Peixoto (intérpretes)
| ▼ |
Quantas sabedes amar amigo. Martin Codax |
Quantas sabedes amar amigo
treydes comig’ a lo mar de Vigo:
E banhar-nos-emos nas ondas!
Quantas sabedes amar amado
treydes comig’ a lo mar levado:
E banhar-nos-emos nas ondas!
Treydes comig’ a lo mar de Vigo
e veeremo' lo meu amigo:
E banhar-nos-emos nas ondas!
Treydes comig’ a lo mar levado
e veeremo' lo meu amado:
E banhar-nos-emos nas ondas!
Brea, Mercedes (dir.) (1996): Lírica Profana Galego-Portuguesa. (Santiago: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro - Xunta de Galicia)
Manuel Pedro Ferreira. Helena Afonso e José Peixoto (intérpretes)
| ▼ |
A Santiagu' en romaria ven. Airas Nunez |
A Santiagu' en romaria ven
el-rei, madr' , e praz-me de coraçon
por duas cousas, se Deus me perdon,
en que teño que me faz Deus gran ben:
ca ve[e]rei el-rei, que nunca vi,
e meu amigo que ven con el i.
Brea, Mercedes (dir.) (1996): Lírica Profana Galego-Portuguesa. (Santiago: Centro de Investigacións Lingüísticas e Lietarias Ramón Piñeiro - Xunta de Galicia).
"Martin Codax"
Grupo de Música Antiga de Compostela.
| ▼ |
Se eu podesse desamar. Pero da Ponte |
Se eu podesse desamar
a quen me sempre desamou,
e podess’ algún mal buscar
a quen mi sempre mal buscou!
Assy me vingaria eu,
se eu podesse coyta dar,
a quen mi sempre coyta deu.
Mays sol non posso eu enganar
meu coraçon que m’ enganou,
per quanto mi faz desejar
a quen me nunca desejou.
E per esto non dormio eu,
porque non poss’ eu coita dar
a quen mi sempre coyta deu.
Mays rog’ a Deus que desampar
a quen mh´assy desamparou,
ou que podess´eu destorvar
a quen me sempre destorvou.
E logo dormiria eu,
se eu podesse coyta dar,
a quen mi sempre coyta deu.
Vel que ousass’ en preguntar
a quen me nunca preguntou,
per que me fez en ssy cuydar,
poys ela nunca en min cuydou.
E por esto lazero eu,
porque non poss’ eu coyta dar,
a quen mi sempre coyta deu.
Brea, Mercedes (dir.) (1996): Lírica Profana Galego-Portuguesa. Santiago: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro - Xunta de Galicia
Xurxo Romaní
(zanfona) & Koichi Tanehashi (guitarra)
| ▼ |
Eno sagrado, en Vigo. Martin Codax |
Paulina Ceremużyńska. Melodía: Zofia Dowgiatto
| ▼ |
Fostes, filha, eno bailar. Pero Meogo |
Fostes, filha, eno bailar
e rompestes í o brial.
Pois o namorado í ven
esta fonte seguídea ben,
pois o namorado í ven.
Fostes, filha, eno loir
e rompestes í o vestir.
Poilo cervo í ven
esta fonte seguídea ben,
poilo cervo í ven.
E rompestes í o brial
que fezestes ao meu pesar.
Poilo cervo í ven
esta fonte seguídea ben,
poilo cervo í ven.
E rompestes í o vestir
que fezestes a pesar de min.
Poilo cervo í ven
esta fonte seguídea ben,
poilo cervo í ven.
Pero Meogo (Probablemente xograr galego activo durante a segunda metade do século XIII)
Brea, Mercedes (dir.) (1996): Lírica Profana Galego-Portuguesa. (Santiago: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro - Xunta de Galicia)
Paulina Ceremużyńska. Melodía: contrafactum da CSM 276
| ▼ |
Aquestas noites tan longas que Deus fez en grave dia. Juião Bolseiro |
Aquestas noites tan longas que Deus fez en grave dia
por mi, porque as non dórmio, e por que as non fazia
no tempo que meu amigo
soia falar comigo?
Porque as fez Deus tan grandes, non posso eu dormir, coitada!
e, de como son sobejas, quisera-m' outra vegada
no tempo que meu amigo
soia falar comigo.
Porque as fez Deus tan grandes sen mesura desiguaes
e as eu dormir non posso, porque as non fez ataes
no tempo que meu amigo
soia falar comigo?
Brea, Mercedes (dir.) (1996): Lírica Profana Galego-Portuguesa. (Santiago: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro - Xunta de Galicia).
Uxía Senlle 
| ▼ |
Bailemos nós ja todas tres, ai amigas. Airas Nunez |
Bailemos nós ja todas tres, ai amigas,
so aquestas avelaneiras frolidas,
e quen for velida como nós, velidas,
se amigo amar,
so aquestas avelaneiras frolidas
verrá bailar.
Bailemos nós ja todas tres, ai irmanas,
so aqueste ramo d' estas avelanas,
e quen for louçana como nós, louçanas,
se amigo amar,
so aqueste ramo d'estas avelanas
verrá bailar.
Por Deus, ai amigas, mentr' al non fazemos
so aqueste ramo frolido bailemos,
e quen ben parecer como nós parecemos,
se amigo amar,
so aqueste ramo, sol que nós bailemos,
verrá bailar.
Airas Nunez (compuxo as súas cantigas na corte de Sancho IV, no período que decorre entre 1284 e 1289)
Brea, Mercedes (dir.) (1996): Lírica Profana Galego-Portuguesa. (Santiago: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro - Xunta de Galicia).
Miro Casabella
| ▼ |
Fui eu, madr', en romaria a Faro con meu amigo. Johan de Requeixo |
Fui eu, madr', en romaria a Faro con meu amigo
e venho d' el namorada por quanto falou comigo.
ca mi xurou que morriapor mi; tal ben mi quería!
Leda venho da ermida e d' esta vez leda serei,
ca falei con meu amigo, que sempre [muito] desexei,
ca mi xurou que morriapor mi; tal ben mi quería!
Du m' eu vi con meu amigo vin leda, se Deus mi perdón,
ca nunca lhi cuid' a mentir por quanto m'ele diss' enton,
ca mi xurou que morriapor mi; tal ben mi quería!
Johan de Requeixo (finais do s. XIII ?)
Brea, Mercedes (dir.) (1996): Lírica Profana Galego-Portuguesa. (Santiago: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro - Xunta de Galicia)
Fuxan Os Ventos 
| ▼ |
O genete. Afonso X |
O genete
pois remete
seu alfaraz corredor:
estremece
e esmorece
o coteife con pavor.
Vi coteifes orpelados
estar mui mal espantados,
e genetes trosquiados
corrian-nos arredor;
tiinhan-nos mal aficados,
[ca] perdian-na color.
Vi coteifes de gran brio
eno meio do estio
estar tremendo sen frio
ant' os mouros d' Azamor;
e ia-se deles rio
que Auguadalquivir maior.
Vi eu de coteifes azes
con infanções [s]iguazes
mui peores ca rapazes;
e ouveron tal pavor,
que os seus panos d' arrazes
tornaron doutra color.
Vi coteifes con arminhos,
conhecedores de vinhos,
que rapazes dos martinhos,
que non tragian senhor,
sairon aos mesquinhos,
fezeron todo peor.
Vi coteifes e cochões
con mui [mais] longos granhões
que as barvas dos cabrões:
ao son do atambor
os deitavan dos arções
ant' os pees de seu senhor.
Afonso X o Sabio
Brea, Mercedes (dir.) (1996): Lírica Profana Galego-Portuguesa. (Santiago: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro - Xunta de Galicia).
Versión de Miro Casabella (Voces Ceibes)
| ▼ |
Quand' eu hun dia fuy en Compostela. Pedr' Amigo de Sevilha |
Quand' eu hun dia fuy en Compostela
en romaria, vi hunha pastor
que, poys fuy nado, nunca vi tan bela,
nen vi outra que falasse milhor,
e demandey-lhe logo seu amor
e fiz por ela esta pastorela.
Dix[i-lh]' eu logo: "Fremosa poncela,
queredes vós min por entendedor,
que vos darey boas toucas d' Estela,
e boas cintas de Rrocamador,
e d' outras doas a vosso sabor,
e ffremoso pano pera gonela?"
E ela disse: "Eu non vos queria
por entendedor, ca nunca vos vi
se non agora, nen vus filharia
doas que sey que non som pera min,
pero cuyd' eu, sse as filhass' assy,
que tal á no mundo a que pesaria.
E, se veess' outra, que lhi diria,
sse me dizesse ca per vós perdi
meu amigu' e doas que me tragia?
Eu non sey rem que lhi dissess' aly;
se non foss' esto de que me tem' i,
non vos dig' ora que o non faria".
Dix' eu: "Pastor, ssodes ben rrazõada,
e pero creede, se vos non pesar,
que non est' oj' outra no mundo nada,
se vós non sodes, que eu sábia amar,
e por aquesto vos venho rrogar
que eu seja voss' ome esta vegada".
E diss' ela, come bem ensinada:
"Por entendedor vos quero filhar,
e, poys for a rromaria acabada,
aqui, d' u sõo natural, do Sar,
cuydo-[m' eu], se me queredes levar,
ir-m' ei vosqu' e fico vossa pagada".
Pedr' Amigo de Sevilha
Brea, Mercedes (dir.) (1996): Lírica Profana Galego-Portuguesa. (Santiago: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro - Xunta de Galicia).
In Itinere. Grupo de Cámara da Universidade de Santiago.
| ▼ |
Cantiga 166. Afonso X |
do corpo e dos nenbros, na sa eigreja en Salas.
Como poden per sas culpas | os omes seer contreitos,
assi poden pela Virgen | depois seer sãos feitos.
Ond' aveo a un ome, | por pecados que fezera,
que foi tolleito dos nenbros | dua door que ouvera,
e durou assi cinc' anos | que mover-se non podera,
assi avia os nenbros | todos do corpo maltreitos.
Como poden per sas culpas | os omes seer contreitos...
Con esta enfermidade | atan grande que avia
prometeu que, se guarise, | a Salas logo irya
e hua livra de cera | cad' ano ll' ofereria;
e atan toste foi são, | que non ouv' y outros preitos.
Como poden per sas culpas | os omes seer contreitos...
E foi-sse logo a Salas, | que sol non tardou niente,
e levou sigo a livra | de cera de bõa mente;
e ya muy ledo, como | quen sse sen niun mal sente,
pero tan gran tenp' ouvera | os pes d' andar desafeitos.
Como poden per sas culpas | os omes seer contreitos...
Daquest' a Santa Maria | deron graças e loores,
porque livra os doentes | de maes e de doores,
e demais está rogando | senpre por nos pecadores;
e poren devemos todos | sempre seer seus sogeitos.
Como poden per sas culpas | os omes seer contreitos...
Afonso X, O Sabio (1981): Cantigas de Santa María, edición crítica de W. Mettmann. (Vigo: Edicións Xerais de Galicia)
In itinere. Grupo de Cámara da Universidade de Santiago.








